De Capilla de Maria Auxiliadora is een in lichtblauw gehulde kerk van de paters Salesianen, een congregatie van een tot voor kort respectabele statuur. Achter deze kerk loopt een straat naar het grote kerkhof van Granada. Daar liggen, zo lees ik in mijn gids, fraaie grafmonumenten. Mijn Keens droegen me reeds het straatje in, toen ik vastberaden de schreden deed wenden: vandaag geen bezoek aan dodenakkers; mijn fotoboeken staan al vol met zerken.

Ik vervolgde mijn weg door de smalle straten van de oude koloniale stad en botste nagenoeg meteen op een winkel in grafbenodigdheden: je moet natuurlijk je stiel beoefenen waar de meeste klandizie is. Naast de winkel stond een man met fraai getatoeëerde borst een doodskist in de vernis te zetten. Ik had me voorgenomen mijn uit de krochten mijner hersenpan opgedoken vocabularium in de schone Spaanse taal op de lokale bevolking los te laten en begon een gesprekje. De man was niet zeer spraakzaam, maar wel vriendelijk. Hij opende het deurtje in de deksel van de kist om me de binnenkant te tonen. Op de glazen ruit lag ter bescherming een krant. Ik vroeg natuurlijk of die voor de geachte overledene bestemd was, maar hij vatte mijn gevatheid niet.

Hierbij bleef het niet. Zaterdag is blijkbaar de dag van de uitvaarten, want ik heb tenminste driemaal een lijkstoet zien passeren. Eigenlijk tweemaal, want één keer liep ik van opzij een kerk in, waar ineens een aantal kerkgangers met ernstige gezichten ging staan. Ik keerde me ook naar de uitgang en ja hoor: daar droegen vier heren een uitbundig bewerkte doodskist naar de voet van het altaar. Het luikje in de kist werd geopend en het ganse kerkvolk kwam een kijkje nemen of de overledene er fraai bij lag. De weduwe liet zich intens condoleren en ging daarna nog zelf over het gangpad gasten begroeten die minder goed ter been waren.

Ik verliet de kerk en vervolgde mijn pad. Granada is een heerlijke stad om door te slenteren. Er zijn veel interessante plekjes, maar ook de gewone straatjes laten veel moois zien. Ik ben wel steeds benieuwd wat er achter die grote poorten is, want meer dan eens vang ik een glimp op van een schitterende en rijkelijk begroeide binnenplaats.

Ik heb me voorgenomen op elke plaats in Nicaragua drie dagen te verblijven. Dan heb je de mogelijkheid om ook iets meer van de stad of de omgeving te zien. Gisteren was het te heet om een fiets te huren en de omgeving te bekijken. Maar morgen ga ik de veel koelere bergen in en dan ga ik zeker de stad uit. Na enig getwijfel heb ik besloten om naar Matagalpa en niet naar León te gaan. León is een net zo mooie koloniale stad als Granada, maar ik heb slechts tien dagen in dit land en ik wil toch iets meer zien dan de oude cultuur van moord en brandstichting. Matagalpa is het centrum van de koffieteelt; de bevolking van het gebied rondom Matagalpa is gericht op landbouw en het zal er minder toeristisch zijn dan in Granada. En het is – voor een bewoner van Breburg niet onbelangrijk – de stad waarmee Tilburg een stedenband heeft. Ik mis wel net het feest van herinnering dat Matagalpa in de stadstand werd verheven, maar je kunt niet alles hebben.